ΝΙΚΥ ΓΙΑΚΟΒΛΕΦ:ΞΑΝΑΒΛΕΠΩ ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΤΟ ΑΜΑΞΑΚΙ

Μουσική: Νίκυ Γιάκοβλεφ
Στίχοι: Πυθαγόρας - Α΄εμφάνιση του Πυθαγόρα ως στιχουργού 
Ερμηνεία: Μαίρη Λω
Έτος:1954

Κοντά στο τζάκι κάποιο άλμπουμ ξεφυλλίζω
όταν μου καίει η νοσταλγία την ψυχή
και στην Αθήνα την παλιά ξαναγυρίζω
και ξαναβλέπω την παλιά μας εποχή.

Ξαναβλέπω το μικρό το αμαξάκι
τον γκαζιέρη που μας άναβε το φως
και θυμάμαι τις κυρίες του Γιαννάκη
και τον έρωτα που ήτανε κρυφός.

Ξαναβλέπω μες στους δρόμους τη λατέρνα
το "θηρίο" με παφ πουφ να προχωρεί
τα ξενύχτια στην πλακιώτικη ταβέρνα
και τους μάγκες στην πλατεία του Ψυρή.

Καμαρώνω τις κυρίες μ`ομπρελίνα
μες στους δρόμους να περνάνε βιαστικά
τα γαρύφαλλα που μύριζε η Αθήνα
και τις νύχτες τραγουδάκια ερωτικά.

Μπορεί ο χρόνος ό,τι μένει να γκρεμίσει
και να μας ρίξει τη λευκή του πινελιά
μα δεν μπορεί ένα παράθυρο να κλείσει
που όταν ανοίγει ξαναζούμε τα παλιά

Ένας τρυφερός πρίγκηπας της μελωδίας....
Ένας συνθέτης ρώσικης καταγωγής...
Ένας καλλιτέχνης που ήρθε στην Ελλάδα...
Ο Νίκυ Γιάκοβλεφ

ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
=======================================================================
ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ

ΞΑΝΑΒΛΕΠΩ ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΤΟ ΑΜΑΞΑΚΙ

ΑΚΟΥΣΤΕ ΚΙ ΑΛΛΑ ΔΥΟ ΥΠΕΡΟΧΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ
'Ολα από το YouTube
Και όλα με την ξεχωριστή Μαίρη Λω, την γυναίκα του.

ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ  ΜΟΥ – 1955

Στίχοι: ΠΥΘΑΓΟΡΑ 

ΚΑΠΕΤΑΝΙΕ ΧΑΜΟΓΕΛΑ _ 1948

Στίχοι: Κ.ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ 

Ο μη κερδοσκοπικός και μη επιχορηγούμενος "ΟΜΙΛΟΣ ΜΝΗΜΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ" ευχαριστεί και συγχαίρει εκείνους που ανέβασαν αυτά τα τραγούδια στο YouTube, δίνοντας έτσι την ευκαιρία και την δυνατότητα να τα γνωρίσουν περισσότεροι.

ΝΑ ΤΟ ΠΑΡΕΙΣ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ Ν ΓΟΥΝΑΡΗΣ

ΕΙΡΗΝΗ ΠΑΠΑ, Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΑΣ

Στις μέρες της σιωπής, με τα κλειστά παντζούρια και τους πιο κλειστούς ορίζοντες…

Στις μέρες της  μελαγχολικής μοναξιάς και της ηθελημένης απομόνωσης…

Στις μέρες που το λαμπερό Χθες έχει περάσει στην ιστορία…

Ναι, σε αυτές τις μέρες που τα όνειρα έχουν πλέον προσαράξει πάνω στην αδυναμία…

Μια Φωνή… Η Φωνή της.

Ένα βλέμμα… Το βλέμμα της.

Μια θωριά… Η θωριά της.

Η φωνή, το βλέμμα, η ανυπότακτη ελληνική θωριά της αγαπημένης…

Της αγαπημένης μας ΕΙΡΗΝΗΣ ΠΑΠΑ!!!

Με όλη μας την τρυφερή αγάπη…

ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ

Δυο φωτογραφίες  από την εκπομπή μου "ΠΑΡΟΥΣΙΕΣ" [1980] με τις "ΩΔΕΣ" του βραβευμένου με Όσκαρ, διεθνούς μας, Βαγγέλη Παπαθανασίου. 

Η πρώτη από την ταινία κι η δεύτερη από κάποια λήψη, προσπαθώντας να ξεκουραστούμε για λίγο.

ΑΚΟΥΣΤΕ:

ΣΑΡΑΝΤΑ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΑ

Ο ΜΕΝΟΥΣΗΣ

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ: Ο ΑΓΙΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ

Σε μια στείρα εποχή καθημερινών προβλημάτων και τραγικών απογοητεύσεων...

Σε μια εποχή που οι άνθρωποι υποφέρουν...

Σε μια εποχή που έχουν αυτοκτονήσει τα όνειρα και η ελπίδα κινδυνεύει να πεθάνει...

Σε αυτή την εποχή ας ανοίξουμε κι ένα βιβλίο...

Ας συναντηθούμε με τους μεγάλους της Λογοτεχνίας μας...

Κι ας περπατήσουμε μαζί...

Έτσι, υπάρχει ακόμη κάποια ελπίδα, να βγούμε σε ένα ξέφωτο...

ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ

Σήμερα μπορούμε να περπατήσουμε με τον «άγιο των ελληνικών γραμμάτων», με τον κοσμοκαλόγερο Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.

Ένας σύνδεσμος,μια πύλη για τον κυρ-Αλέξανδρο….

Η ΦΟΝΙΣΣΑ
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΝ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ


Α Β Γ Δ Ε Στ Ζ Η Θ Ι ΙΑ ΙΒ ΙΓ ΙΔ ΙΕ ΙΣτ ΙΖ ΙΗ
Α´


Μισοπλαγιασμένη κοντὰ εἰς τὴν ἑστίαν, μὲ σφαλιστὰ τὰ ὄμματα, τὴν κεφαλὴν ἀκουμβῶσα εἰς τὸ κράσπεδον τῆς ἑστίας, τὸ λεγόμενον «φουγοπόδαρο»*, ἡ θεια-Χαδούλα, ἡ κοινῶς καλουμένη Γιαννοὺ ἡ Φράγκισσα, δὲν ἐκοιμᾶτο, ἀλλ᾽ ἐθυσίαζε τὸν ὕπνον πλησίον εἰς τὸ λίκνον τῆς ἀσθενούσης μικρᾶς ἐγγονῆς της. Ὅσον διὰ τὴν λεχώ, τὴν μητέρα τοῦ πάσχοντος βρέφους, αὕτη πρὸ ὀλίγου εἶχεν ἀποκοιμηθῆ ἐπὶ τῆς χθαμαλῆς, πενιχρᾶς κλίνης της.


Ὁ μικρὸς λύχνος, κρεμαστός, ἐτρεμόσβηνε κάτω τοῦ φατνώματος τῆς ἑστίας. Ἔρριπτε σκιὰν ἀντὶ φωτὸς εἰς τὰ ὀλίγα πενιχρὰ ἔπιπλα, τὰ ὁποῖα ἐφαίνοντο καθαριώτερα καὶ κοσμιώτερα τὴν νύκτα. Οἱ τρεῖς μισοκαυμένοι δαυλοί, καὶ τὸ μέγα ὀρθὸν κούτσουρον τῆς ἑστίας, ἔρριπτον πολλὴν στάκτην, ὀλίγην ἀνθρακιὰν καὶ σπανίως βρέμουσαν φλόγα, κάμνουσαν τὴν γραῖαν νὰ ἐνθυμῆται μέσα εἰς τὴν νύσταν της τὴν ἀποῦσαν μικροτέραν κόρην της, τὴν Κρινιώ, ἥτις ἂν εὑρίσκετο τώρα ἐντὸς τοῦ δωματίου, θὰ ὑπεψιθύριζε μὲ τόνον λογαοιδικόν: «Ἂν εἶναι φίλος, νὰ χαρῇ, ἂν εἶν᾽ ἐχθρός, νὰ σκάσῃ…»


Ἡ Χαδούλα, ἡ λεγομένη Φράγκισσα, ἢ ἄλλως Φραγκογιαννού, ἦτο γυνὴ σχεδὸν ἑξηκοντοῦτις, καλοκαμωμένη, μὲ ἁδροὺς χαρακτῆρας, μὲ ἦθος ἀνδρικόν, καὶ μὲ δύο μικρὰς ἄκρας μύστακος ἄνω τῶν χειλέων της. Εἰς τοὺς λογισμούς της, συγκεφαλαιοῦσα ὅλην τὴν ζωήν της, ἔβλεπεν ὅτι ποτὲ δὲν εἶχε κάμει ἄλλο τίποτε εἰμὴ νὰ ὑπηρετῇ τοὺς ἄλλους. Ὅταν ἦτο παιδίσκη, ὑπηρέτει τοὺς γονεῖς της. Ὅταν ὑπανδρεύθη, ἔγινε σκλάβα τοῦ συζύγου της ― καὶ ὅμως, ὡς ἐκ τοῦ χαρακτῆρός της καὶ τῆς ἀδυναμίας ἐκείνου, ἦτο συγχρόνως καὶ κηδεμὼν αὐτοῦ· ὅταν ἀπέκτησε τέκνα, ἔγινε δούλα τῶν τέκνων της· ὅταν τὰ τέκνα της ἀπέκτησαν τέκνα, ἔγινε πάλιν δουλεύτρια τῶν ἐγγόνων της.


Τὸ νεογνὸν εἶχε γεννηθῆ πρὸ δύο ἑβδομάδων. Ἡ μητέρα του εἶχε κάμει βαριὰ λεχωσιά. Ἦτο αὕτη ἡ κοιμωμένη ἐπὶ τῆς κλίνης, ἡ πρωτότοκος κόρη τῆς Φραγκογιαννοῦς, ἡ Δελχαρὼ ἡ Τραχήλαινα. Εἶχαν βιασθῆ νὰ τὸ βαπτίσουν τὴν δεκάτην ἡμέραν ἐπειδὴ ἔπασχε δεινῶς· εἶχε κακὸν βῆχα, κοκκίτην, συνοδευόμενον μὲ σπασμωδικὰ σχεδὸν συμπτώματα. Καθὼς ἐβαπτίσθη, τὸ νήπιον ἐφάνη νὰ καλυτερεύῃ ὀλίγον, τὴν πρώτην βραδιάν, καὶ ὁ βήχας ἐκόπασεν ἐπ᾽ ὀλίγον. Ἐπὶ πολλὰς νύκτας, ἡ Φραγκογιαννοὺ δὲν εἶχε δώσει ὕπνον εἰς τοὺς ὀφθαλμούς της, οὐδὲ εἰς τὰ βλέφαρά της νυσταγμόν, ἀγρυπνοῦσα πλησίον τοῦ μικροῦ πλάσματος, τὸ ὁποῖον οὐδ᾽ ἐφαντάζετο ποίους κόπους ἐπροξένει εἰς τοὺς ἄλλους, οὐδὲ πόσα βάσανα ἔμελλε νὰ ὑποφέρῃ, ἐὰν ἐπέζη, καὶ αὐτό. Καὶ δὲν ἦτο ἱκανὸν νὰ αἰσθανθῇ κἂν τὴν ἀπορίαν, τὴν ὁποίαν μόνη ἡ μάμμη, διετύπωνε κρυφίως μέσα της: «Θέ μου, γιατί νὰ ἔλθῃ στὸν κόσμον κι αὐτό;»


Ἡ γραῖα τὸ ἐνανούριζε, καὶ θὰ ἦτον ἱκανὴ νὰ εἴπῃ «τὰ πάθη της τραγούδια» ἀποπάνω ἀπὸ τὴν κούνιαν τοῦ μικροῦ. Κατὰ τὰς προλαβούσας νύκτας, πράγματι, εἶχε «παραλογίσει»* ἀναπολοῦσα ὅλ᾽ αὐτὰ τὰ πάθη της εἰς τὸ πεζόν. Εἰς εἰκόνας, εἰς σκηνὰς καὶ εἰς ὁράματα, τῆς εἶχεν ἐπανέλθει εἰς τὸν νοῦν ὅλος ὁ βίος της, ὁ ἀνωφελὴς καὶ μάταιος καὶ βαρύς.


Ὁ πατήρ της ἦτον οἰκονόμος καὶ ἐργατικὸς καὶ φρόνιμος. Ἡ μάννα της ἦτον κακή, βλάσφημος καὶ φθονερά. Ἦτον μία ἀπὸ τὰς στρίγλας τῆς ἐποχῆς της. Ἤξευρε μάγια. Τὴν εἶχαν κυνηγήσει δύο-τρεῖς φορὰς οἱ κλέφτες, τὰ παλληκάρια τοῦ Καρατάσου καὶ τοῦ Γάτσου καὶ τῶν ἄλλων ὁπλαρχηγῶν τῆς Μακεδονίας. Ἔπραξαν τοῦτο διὰ νὰ τὴν ἐκδικηθοῦν, ἐπειδὴ τοὺς εἶχε κάμει μάγια, καὶ δὲν ἐπήγαιναν καλὰ οἱ δουλειές των. Ἐπὶ τρεῖς μῆνας ἐσχόλαζον ἐν ἀργίᾳ, καὶ δὲν ἠμπόρεσαν νὰ κάμουν τίποτε πλιάτσικο, οὔτε ἀπὸ Τούρκους, οὔτε ἀπὸ χριστιανούς. Οὔτε ἡ Κυβέρνησις τῆς Κορίνθου τοὺς εἶχε στείλει κανὲν βοήθημα.


Τὴν εἶχαν κυνηγήσει τὸν κατήφορον, ἀπὸ τὴν κορυφὴν τ᾽ Ἁι-Θανασοῦ, εἰς τὸ ὀροπέδιον τοῦ Προφήτου Ἠλία, μὲ τὰς πελωρίας πλατάνους καὶ τὴν πλουσίαν βρύσιν, κ᾽ ἐκεῖθεν εἰς τὸ Μεροβίλι, στὸ πλάγι τοῦ βουνοῦ, ἀνάμεσα εἰς τὰ ὀρμάνια καὶ τοὺς λόγγους. Αὐτὴ ἐδοκίμασε νὰ κρυφθῇ εἰς μίαν λόχμην βαθεῖαν, πλὴν ἐκεῖνοι δὲν ἐγελάσθησαν. Ὁ θροῦς τῶν φύλλων καὶ τῶν κλάδων, ὁ ἴδιος τρόμος της, ὅστις μετέδιδε τρομώδη κίνησιν εἰς κλῶνας καὶ θάμνους, τὴν ἐπρόδωκεν. Ἤκουσε τότε ἀγρίαν φωνήν:


―Ἄχ! μωρὴ τσούπα*, καὶ σ᾽ ἐπιάσαμε!


Αὐτὴ ἀνεπήδησε τότε μέσ᾽ ἀπὸ τοὺς θάμνους, κ᾽ ἔτρεξεν ὡς φοβισμένη τρυγὼν μὲ τὸ πτερύγισμα τῶν λευκῶν πλατειῶν χειρίδων της. Δὲν ἦτο πλέον ἐλπὶς νὰ γλυτώσῃ. Ἄλλοτε, τὴν πρώτην φορὰν ὅτε τὴν εἶχον κυνηγήσει, εἶχε κατορθώσει νὰ κρυφθῇ, κάτω εἰς τὸ Πυργί, ἐπειδὴ τὸ μέρος ἐκεῖνο εἶχε πολλὰ μονοπάτια. Ἐδῶ, στὸ Μεροβίλι, δὲν ὑπῆρχον δρομίσκοι καὶ λαβύρινθοι, ἀλλὰ μόνον συστάδες δένδρων καὶ λόχμαι ἀπάτητοι. Ἡ τότε νεαρὰ Δελχαρώ, ἡ μήτηρ τῆς Φραγκογιαννοῦς, ἐπήδα ὡς δορκὰς ἀπὸ θάμνου εἰς θάμνον, ἀνυπόδητος, ἐπειδὴ πρὸ πολλοῦ εἶχε πετάξει τὰς ἐμβάδας της ἀπὸ τοὺς πόδας, ὄπισθέν της, ―τὴν μίαν τῶν ὁποίων εἶχεν ἀναλάβει ὡς λάφυρον ὁ εἷς ἐκ τῶν διωκτῶν― καὶ τ᾽ ἀγκάθια ἐχώνοντο εἰς τὰς πτέρνας της, τῆς ἔσχιζον κ᾽ αἱμάτωνον τοὺς ἀστραγάλους καὶ ταρσούς. Τότε, ἐν τῇ ἀπελπισίᾳ, τῆς ἦλθε μία ἔμπνευσις.


Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ:

SOFIA LOREN: ΑΙΩΝΙΑ ΟΜΟΡΦΙΑ

ΣΟΦΙΑ ΛΩΡΕΝ! 
Αιώνια, ατελεύτητη ομορφιά...
ΣΟΦΙΑ ΛΩΡΕΝ
Επίγεια θεά που έστελνες το όνειρο πέρα από τους ορίζοντες.
ΣΟΦΙΑ ΛΩΡΕΝ!
Απλά, Σοφία Λώρεν. 
Τίποτε άλλο....

ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΑΝΤΡΕΑΣ ΚΟΥΒΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΣ

Αυτό που ακολουθεί είναι ένα σημείωμα από την έκδοση του εξαιρετικού βιβλίου του Αντρέα Κουβελογιάννη «50 ΧΡΥΣΑ ΧΡΟΝΙΑ» που κυκλοφόρησε πριν μερικά χρόνια.

Το θεωρώ ουσιαστικό και χαρακτηριστικό για αυτό και το παραθέτω.

 «Ο Ανδρέας Κουβελογιάννης κάνει μια αναδρομή στα πενήντα τελευταία χρόνια της δημοσιογραφικής του δραστηριότητας.

Σε όλα όσα είδε, έζησε κι έγραψε από τη «χρυσή δεκαετία» μέχρι σήμερα.

Όσα περιγράφονται στις ιστορίες μιας ζωής του δημοσιογράφου δε θα είχαν ίσως, κανένα ενδιαφέρον για τους πολλούς, αν δεν αφορούσαν μυθικές προσωπικότητες που χάραξαν ανεξίτηλα το όνομά τους στον καλλιτεχνικό χώρο των περασμένων δεκαετιών.

Μέσα από τις σελίδες αυτού του βιβλίου οι παλαιότεροι θα θυμηθούν και θα αναπολήσουν - χάρη στα αποκλειστικά και, ίσως, χιουμοριστικά πορτρέτα, όπως και στις σπάνιες κι αδημοσίευτες φωτογραφίες - μια εποχή που έφυγε ανεπιστρεπτί.

Και οι νεότεροι θα μάθουν και ίσως ζηλέψουν μια Αθήνα μικρότερη αλλά σαφώς ομορφότερη».

Ο Αντρέας Κουβελογιάννης, δεν είναι ένας απλός δημοσιογράφος που έκανε καλά την δουλειά του.

Ούτε ένας καλός εκδότης.

Όχι. Σε καμιά περίπτωση.

Γιατί ο Αντρέας Κουβελογιάννης ήταν, για πολλές δεκαετίες, το άγρυπνο μάτι και η ακούραστη πένα σε ότι αφορά τα ελληνικά καλλιτεχνικά δρώμενα.

Από την «χρυσή δεκαετία» μέχρι σήμερα.

Είναι εκείνος που πρόβαλε, που ανέδειξε και που στήριξε πολλούς, πάρα πολλούς, έλληνες καλλιτέχνες.

Με τρόπο έξυπνο, άοκνο και αποτελεσματικό.

Για τον λόγο αυτό δημιούργησε την μοναδική εφημερίδα του, που έγραψε ιστορία, τις «ΑΘΗΝΑΪΚΕΣ ΝΥΧΤΕΣ».

Οι Έλληνες καλλιτέχνες οφείλουν πολλά σε αυτόν τον πανταχού παρόντα δημοσιογράφο.

Πολλά.

Κι αναρωτιέμαι αν το καταλαβαίνουν όλοι κι αν το αναγνωρίζουν.

Τα γραπτά του αποτελούν πολύτιμο υλικό για τους ιστορικούς και τους μελετητές του μέλλοντος.

Ο μη κερδοσκοπικός και μη επιχορηγούμενος «ΟΜΙΛΟΣ ΜΝΗΜΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ» θα τιμήσει αυτόν τον σπουδαίο αλλά και μοναδικό στο είδος του Έλληνα Δημοσιογράφο και Εκδότη.

Αλλά αυτά θα τα πούμε εν καιρώ.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΚΩΣΤΑΣ ΓΑΒΡΑΣ: Ο ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ ΑΡΚΑΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ

Το όνομά του το άκουσα για πρώτη φορά στη Δημητσάνα. Μαθητής στο Γυμνάσιο σκεπτόμουν να σπουδάσω σενάριο και σκηνοθεσία κινηματογράφου.

Μόλις το άκουσε μια φίλη των θειών μου, ενθουσιάστηκε.

«Μπράβο Χρήστο. Σκηνοθέτης σπούδασε και ο Κώστας Γαβράς. Μένει τώρα στο Παρίσι.»

«Ποιος είναι ο Κώστας Γαβράς;» Η λογική απορία μου.

«Είναι ο γιος του Τάδε… από τα Λουτρά Ηραίας και  το Ζυγοβίστι.»

Πολύ αργότερα «συνάντησα» στις σκοτεινές αίθουσες των κινηματογράφων τον πατριώτη μου Κώστα Γαβρά…

Τον τόσο ξεχωριστό σκηνοθέτη και άνθρωπο του πολιτισμού.

Από τα σπουδαία παιδιά της Ελλάδας.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ

 

 

ΤΙΜΗΘΗΚΕ

· 1969: Βραβείο Κριτικής Επιτροπής Φεστιβάλ Καννών (Ζ)

· 1975: Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας Φεστιβάλ Καννών (Ειδικό δικαστήριο)

· 1982: Χρυσός Φοίνικας Φεστιβάλ Καννών (Ο αγνοούμενος)

· 1983: Βραβείο BAFTA Καλύτερης Ταινίας (Ο αγνοούμενος)

· 1983: Όσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου (Ο αγνοούμενος)

· 1990: Χρυσή Άρκτος Φεστιβάλ Βερολίνου (Μουσικό κουτί)

· 2003: Βραβείο César Καλύτερου Σεναρίου (Αμήν) κ.α.