Σε κάποια προηγούμενα χρόνια, όταν παρακολουθούσα την ζωντανή
μετάδοση του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision έπιανα τον εαυτό
μου να μελαγχολεί…
Σκεπτόμουν, σε αυτή την υπέροχη Πατρίδα, πόσο πολύ πολεμιούνται
από το άθλιο «σύστημα» οι ταλαντούχοι.
Κι ένα ακόμη τέτοιο παράδειγμα είναι η περίπτωση
της ΜΑΚΟΥΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ.
Της πρώτης, και χρονικά αλλά και ποιοτικά, παρουσιάστριας του
Διαγωνισμού από την ΕΡΤ.
Τέτοιες μέρες, έφερνα στο μυαλό μου, ένα κορίτσι πολύγλωσσο, που
γνώριζε το θέμα.
Ένα κορίτσι που ήξερε το μέτρο.
Ένα κορίτσι με ήθος, με ευγένεια, με υπευθυνότητα, με αμεσότητα
ζηλευτή.
Η Μακώ Γεωργιάδου ήταν κόρη του αξέχαστου συνθέτη και
μαέστρου ΑΛΕΚΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ.
Δεν την συνάντησα ποτέ. Ο πατέρας της, όταν του έπαιρνα μια
συνέντευξη, στο σπίτι τους, κάπου στην Κυψέλη, μου είχε μιλήσει για την κόρη
του. Την Μακώ του.
Η επαφή μας, τα επόμενα χρόνια έγινε, μέσω…τηλεόρασης.
Όπως και με όλους τους τηλεθεατές.
Μα η αύρα εκείνου του κοριτσιού έχει γράψει.
Την θυμήθηκα πάλι χθες, κι ας μην παρακολούθησα τον Διαγωνισμό.
Και για άλλη μια φορά ένιωσα μια κάποια θλίψη…
Γιατί η Μακώ Γεωργιάδου ήταν μια εξαιρετική επαγγελματίας που
έγραψε στην μνήμη μας.
Δεκαεπτά χρόνια, αν θυμάμαι καλά, έκανε την παρουσίαση.
Μετά την άλλαξαν.
Δεν ξέρω το γιατί.
Τότε ειπώθηκαν πολλά….
Καθόλου μα καθόλου κολακευτικά για κάποιους κυρίους του κομματικού
και ερτικού παρασκηνίου…
Ένα μόνο μπορώ να πω.
Δεν είχε κομματική ταυτότητα ούτε «προϋπηρεσία» αποτυχημένης
τραγουδίστριας.
Κάτι όμως που δεν σημαίνει πως αυτό ήταν απαραίτητο να ίσχυσε στα
επόμενα χρόνια.
Πάντως, όπως φαίνεται, αυτό το κορίτσι έπρεπε να «πάρει δρόμο»…
Και πήρε…
Κρίμα.
Αυτό το σημείωμα το όφειλα στη μνήμη της.
Να είναι καλά, όπου κι αν είναι…
ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Υ.Γ. Η Μακώ Γεωργιάδου «έφυγε» το 1992
